Wat verwachten we van het leven? We komen op deze wereld zonder een keus wie onze ouders zijn. Wat wordt er van ons verwacht, of wat verwachten we van ons zelf?

Hoe ik mijn leven zie? Opgegroeid bij 2 ouders, waar van de ene niet van de ander hield, altijd ruzie en ellende, een moeder die geen liefde kon geven, een broer die 5 jaar ouder was dan mij en een zus die 10 jaar ouder was. Ik was altijd alleen en heel erg in mezelf gekeerd. Ik kon uren in mijn eigen wereldje leven en mijn eigen toneelstukjes opvoeren, de ene nog verdrietiger dan de andere.

Op jonge leeftijd had ik altijd veel vragen, maar omdat ik daar geen antwoord op kreeg van mijn ouders, zocht ik toch naar de antwoorden. De meeste antwoorden die kwamen pas veel later toen ik zelf kinderen had. Ik had ook een overleving mechanisme, zo noem ik het maar. Als ik in een nare dag had probeerde ik te denken aan anderen die het veel slechter hadden dan ik en dat na slechte dagen er vast weer goede zouden komen. De volgende ochtend begon ik dan weer aan een nieuwe dag. En kwam ik zingend de trap af lopend en ging ik bij mijn broer en zus zitten om te ontbijten. Ik begreep nooit die blik in hun ogen, waarom is dat kind zo vrolijk, moet ze nou de hele tijd zingen? Ik was een heel vrolijk kind in een huis vol met ellende.

Dat overleving mechanisme heeft me altijd geholpen, om door te gaan met mijn leven, zelfs na een zelfmoord poging op mijn 17de. Gelukkig had mijn moeder te weinig slaappillen en werd ik gewoon wakker.

Dat mechanisme redde me ook van een huwelijk dat 7 jaar duurde en ik elke keer dacht, als ik 32, 33 jaar wordt ga ik dood, maar ik ging niet letterlijk dood, ik was van binnen aan het afsterven tot ik de knoop doorhakte en alleen verder ging met mijn kinderen.

Het leven is voor iedereen anders, de ene heeft een rotte jeugd gehad maar komt later toch best goed terecht, de ander heeft een fijne jeugd gehad maar wordt later diep ongelukkig.

Waarom verloopt een leven van een mens op deze manier? Ik kan alleen nu terug kijken op mijn eigen leven. En alles wat ik geleerd heb daar ben ik wijzer van geworden, door ellende wordt je nu eenmaal wijzer dan door fijne gebeurtenissen.

Het leven heeft mij sterk gemaakt, van binnen bewust gemaakt. Mijn hele leven heb ik veel moeten denken en moeten zoeken naar antwoorden die er toen niet waren. Voor mij is mijn leven een verhaal op zich zelf en ben ik nu, achteraf blij dat het zo is gelopen, anders was ik nooit diegene geweest die ik nu ben.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mensen hebben teveel verwachtingen, voor hun kinderen, voor zichzelf. Er moet een nieuwe auto komen, er moet harder en meer gewerkt worden om meer geld te verdienen voor nog meer mooiere dingen in huis. Je wilt immers beter zijn dan de buurman, of je broer of zus. Je moet immers laten zien aan je ouders wat je allemaal bereikt hebt!

Je kinderen moeten merkkleding dragen anders zien ze er niet uit, en ook zoveel speelgoed dat ze niet meer weten waarmee ze moeten spelen.

Dat is de maatschappij die ons leeft, die verteld ons hoe we als mens moeten zijn, en op de een of andere manier, doen de meeste mensen daar nog aan mee ook. Jammer, kijk in je hart en leef je leven op jou manier, laat je niet leven, maar probeer bewust te leven.